Wymiennik rurowy

Planując połączyć wymiennik rurowy z centralą, należy użyć kanałów o większych średnicach niż kołnierze centrali. Pozwoli to obniżyć opory powietrza i w konsekwencji może wyeliminować konieczność stosowania dodatkowego wentylatora wspomagającego. Stosowane przepustnice powinny zapewniać szczelne zamknięcie.

1. MISTRAL 250/300 rury = 200 mm
2. MISTRAL 400 rury = 250 mm
3. MISTRAL 650 rury = 315 mm

Zamiast jednej rury o dużej średnicy można zastosować układ kilku rur o mniejszej średnicy ułożonych w gruncie równolegle w odstępach ok. 1 m i połączonych ze sobą za pomocą trójników. Należy bezwzględnie unikać stosowania kolan i odgałęzień pod kątem prostym oraz należy dobierać takie minimalne przekroje rur i łączników, aby maksymalna prędkość przepływu powietrza była mniejsza niż 4 m/s. Rurę (bądź rury) wymiennika poprowadzić ze spadkiem w stronę od czerpni.

Wykraplanie się wody w rurach w wyniku ochładzania powietrza jest zjawiskiem występującym głównie latem. Jednak konieczne jest zapewnienie jej stałego odprowadzania.
Rury należy układać na głębokości ok. 1,5 -2 m aby zapewnić stałe warunki cieplne i zawsze poniżej głębokości przemarzania. Rury układać w gruncie rodzimym, pamiętać o jego dobrym zagęszczeniu i nie stosować piasku do obsypywania rur. Na rynku dostępne są specjalne rury Akwadukt Thermo firmy REHAU z wkładką antybakteryjną. Opierając się na doświadczeniach firmy REHAU podajemy wykres przedstawiający zależność długości wymiennika rurowego w zależności od przepływu powietrza.

Przy projektowaniu uwzględniane są następujące elementy:

• kubatura budynku
• wielkość wymiany powietrza (1/h)
• materiał rur
• głębokość ułożenia
• budowa instalacji (blokowa lub pierścieniowa)
• parametry cieplne gruntu
• warunki klimatyczne
• występowanie wody gruntowej

Z danych doświadczalnych wynika, że temperatura powietrza za wymiennikiem przeponowym rurowym w lutym nigdy nie spadła poniżej +4^oC, a latem nie przekroczyła +14^oC, ale przy wyłączaniu na okres nocny.